"Hoy!! Clarise...bumangon ka na riyan!! Mag-aalas syete na..Diba't 7:30 ang umpisa ng klase mo?" Yan ang nanay ko. Maalaga iyan!mapagmahal, pasensyosa...ay hindi pala! Ayan na naman ang bunganga niyang paran m16! hindi mapigil ei.

"Ma naman ei. ki-aga aga nambubulabog kayo. Mamaya niyan ei baka puntahan tayo ng mga kapit-bahay dahil baka akala nila may WW III na." sabi ko ng may padabog ang boses.

"Aba't nakya mo pang tumihaya riyan ah!! hoy Ma. Clarissa... sabihin mo lang kung ayaw mo ng mag-aral!! Para hindi na ako mag-aaksaya ng aking pagod sa kata-trabaho para lang mapa-aral ka!" sanay na ako riyan. Ganyan naman ang eksena araw-araw ei...hehe

"Oo na..ayan na..*yawn*...pwede one minute nalang?..hehe" sabay lundag papuntang CR!

change!!!

                     Inaamin ko, marami ang nagbago sa akin nung nag-college na ako. Siguro nga we need to change for good. yun din yung mga na-oobserve ko sa mga nagco-college ei. They tend to 'fit in' to their they society ika nga nila. Pero ang hindi ko lang maintindihan ay ang pabigla-biglang pagbabago ng ibang tao na to the point na parang hindi na un sila. 

                      Para sa akin, I don't need to change myself for who am I. Ganun ako ei...bakit ko iibahain ang sarili ko diba? Maybe magco-contradict kayo sa akin. Pero, hindi mo naman kaylangang mag-change all out para maging'in' ka diba? Nagpapaka-plastik kasi ako kapag ginagawa ko yung mga bagay na dati-rati'y hindi ko ginagawa. 

                       Looking at the bright side, okey lang naman to change for good. Basta not to the extent na pati yung pagkatao mo ay iibahin mo na rin. Baka pati yung pangalan mo ay makilumatan mo na rin...Kumusta naman yun diba??hehe.